chmura

chmura

chmura

chmura

chmura

chmura

Słońce

Wróżka

Książe

Zabawą jest każda aktywność, której dziecko oddaje się dla samej przyjemności, jaką ta czynność za sobą niesie, a nie dla jakichkolwiek końcowych rezultatów. Bawimy się dla samej zabawy. Na tym właśnie polega różnica między zabawą a pracą, że nie istotne są jej ostateczne efekty.
Zabawa zajmuje tak znaczną część życia dziecka, że często nie dostrzegamy jej znaczenia. Odgrywa ona ogromną rolę w następujących płaszczyznach rozwoju:

  • fizycznej: wspomaga rozwój mięśni i sprawności manualnej oraz umożliwia wyładowanie energii, która – jeśli będzie zablokowana – wywoła napięcie i rozdrażnienie;
  • społecznej: uczy określonych form zachowania, współpracy, dzielenia się innymi i przyjaźni, bez których dziecko staje się samolubne i dominujące;
  • poznawczej: uczy postrzegania kształtów, kolorów, rozmiarów, struktury przedmiotów.

Zabawa dzieci przybiera różne formy: od prostych zajęć motorycznych z użyciem zabawek poprzez uspołecznione zabawy w gronie rówieśników, aż po zabawy udramatyzowane i konstrukcyjne.
Aktywność zabawowa pojawia się na długo przed 3 rokiem życia, ale dopiero w następnych latach rozkwita. Dobra zabawa jest potrzebna dziecku jak jedzenie, ubranie czy sen. Taka, która oprócz sprawiania przyjemności i radości jednocześnie uczy i rozwija. Podstawowym warunkiem dobrej zabawy dziecka są:

  • odpowiednie miejsce;
  • czas i dobrze dobrane zabawki;
  • naturalne zainteresowanie dziecka i zaangażowanie.

Bardzo ważnym warunkiem dobrej i udanej zabawy są odpowiednie zabawki – dobrane do wieku, możliwości i zainteresowań dziecka, ładne, kolorowe, cieszące wzrok, pobudzające inicjatywę, pomysłowość i twórczy wysiłek dziecka. W zabawie dziecko wyraża siebie i rozładowuje napięcie emocjonalne, stąd zabawa, szczególnie spontaniczna, ma walory terapeutyczne. Prowadzi ona do względnej równowagi w zachowaniach dziecka ze światem zewnętrznym, a tym samym powoduje zaspokajanie potrzeb i oczekiwań dziecka. Zabawa jest ciągłym przeżyciem twórczym, wysiłkiem intelektualnym dającym radość i zapomnienie.

Zainteresowanie zabawami zespołowymi wzrasta z wiekiem dzieci i zależy od warunków, w jakich dzieci się wychowują. Zabawa taka ma duże znaczenie dla rozwoju psychicznego i uspołecznienia dzieci w trakcie zabawy kształtują się uczucia społeczne, dzieci przyswajają sobie normy, które następnie realizują we własnym postępowaniu.

Zespołowa forma prowadzenia zajęć w przedszkolu ułatwia nawiązywanie kontaktów społecznych i uczy współdziałania dzieci, mających trudności w przystosowaniu społecznym. Ważna faktem jest teza o przenikaniu się zabawy z dziedziną życia społecznego, bowiem zabawa nie tylko upiększa życie, ale tworzy nowe związki duchowe i społeczne, będące równie ważne dla jednostki, jak i dla grupy.

Każda zabawa musi być w aspekcie pedagogicznym odpowiednio sterowana przez rodziców, nauczycieli w przedszkolu, a potem w szkole. Najważniejszą grupę zabaw obejmują zabawy o charakterze dydaktycznym oraz dotyczące ról społecznych. Zabawy w role rozwijają zdolności naśladowania, pomysłowość, wyobraźnię, umiejętność kojarzenia wydarzeń i faktów, logicznego rozumowania, przerzucania się myślą od przeszłości do teraźniejszości i przyszłości, stanowią wdzięczne pole do własnych, twórczych pomysłów dziecka. W zabawach tych wciela się jak gdyby w różne postacie – jest mamą, tatą, lekarzem policjantem itp. przybrane role odtwarza wiernie, ale także wzbogaca i rozbudowuje je wg własnych pomysłów. Natomiast zabawy o zabarwieniu dydaktycznym mają na celu naukę. Niezbędne są dla rozwoju umysłowego, kształcą umiejętność spostrzegania, zapamiętywania, wyciągania wniosków, zapoznają z pewnymi pojęciami. Do tych zabaw służą dziecku różne loteryjki, układanki, łamigłówki, książeczki do kolorowania czy czytania. Domino i gry planszowe uczą myślenia, kojarzenia i spostrzegawczości; rebusy i układanki rozwijają pamięć; malowanie, wycinanie, lepienie pozwalają na kształcenie sprawności manualnej. Żadna godzina zabawy z dzieckiem czy czytanie nie jest czasem straconym.

Zadaniem nauczycielki jest troska o to, aby zabawa przebiegała we właściwej atmosferze wychowawczej. Stąd czuwa ona nie tylko nad bezpieczeństwem dzieci, ale także nad tym, aby nie naruszały reguł społecznego współżycia. To zadanie nie sprowadza się jednak wyłącznie do usuwania konfliktów powstałych między dziećmi podczas zabawy, lecz przede wszystkim do zapobiegania sytuacjom konfliktowym poprzez kształtowanie u dzieci zasad przestrzegania swoistej „umowy społecznej” regulującej współżycie w grupie. Zespół dzieci przywykły do dostosowywania się do przyjętych wspólnie norm społeczno – moralnych w życiu przedszkola, będzie podporządkowywał się im tym bardziej w zabawie stanowiącej istotny składnik procesu socjalizacji.

Nauka i praca pięcio – sześciolatka dodaje mu pewności siebie. Dziecko cieszy się, kiedy pani pochwali go za dobrze wypełniony dyżur, ponieważ jest to pierwsza w życiu dziecka forma pracy na rzecz szerszej grupy. Nauczyciele przedszkoli poświęcają temu wiele uwagi. Rozpoczynają od samoobsługi, której uczą od 3 roku życia, tj. od pierwszych dni w przedszkolu. Gdy pięcio- sześciolatek przekracza po raz pierwszy próg przedszkola, nauczyciel stara się w krótszym czasie pomóc mu w usamodzielnieniu się, a stopniowo także w pełnieniu dyżurów. Przyjmowanie obowiązku dyżurnego wymaga umiejętności samodzielnego, wytrwałego wykonywania określonych czynności przez kilka dni. Połączone to jest z dobrą, skuteczną organizacją pracy. Wszystkie wymienione cechy dyżuru są niezbędne, gdy przedszkolak staje się uczniem. Dyżur zaspokaja potrzebę aktywności dziecka.

Dziecko powinno być cały czas zajęte, powinno coś robić. Te wewnętrzne (gotowość) i zewnętrzne (bycie zajętym) aspekty mogą być przekształcane w jedno pojęcie: „gotowość do czynienia czegoś”. W miarę dorastania dziecka praca, która zakłada wysiłek może mniej przyjemny niż zabawa, staje się możliwa i pożądana. Stopniowe przejście od zabawy do pracy jest niczym innym jak tylko przechodzeniem od zasady przyjemności do zasady rzeczywistości. Postawa pracy rodzi się około 6 roku życia, a czasem wcześniej. Jest więc sprawą naturalną, że praca winna być wykorzystana dla zorganizowania przejścia od zabaw dziecięcych do systematycznej pracy ucznia, pod warunkiem pamiętania o tym, że zabawa i praca mogą być efektowne jedynie wówczas, gdy dzieci są nimi zainteresowane.


Opracowała
Dorota Nowicka

kopciuszek

drzewo

UWAGA! Ten serwis używa cookies i podobnych technologii.

Brak zmiany ustawienia przeglądarki oznacza zgodę na to.

Zrozumiałem

Newsletter

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Wyrażam zgodę na przetwarzanie przez Przedszkole nr 31 w Płocku wskazanych przeze mnie w powyższym formularzu danych osobowych w celu wysyłki wiadomości informacyjnych.

© 2020 Wszelkie prawa zastrzeżone Miejskie Przedszkole nr 31. Projekt i wykonanie: Hedea.pl